Kategorie
aktualności

Koronawirus a urlop bezpłatny – konsekwencje dla pracodawcy i pracownika.

Urlop bezpłatny:

  • udzielany jest na pisemny wniosek pracownika;
  • przy udzielaniu urlopu bezpłatnego, dłuższego niż 3 miesiące, strony mogą przewidzieć dopuszczalność odwołania pracownika z urlopu z ważnych przyczyn.

Czy okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze?

Okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

Za zgodą pracownika, wyrażoną na piśmie, pracodawca może udzielić pracownikowi urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami.

Okres takiego urlopu wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.

Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na pandemię koronawirusa przedsiębiorcy znaleźli się w trudnej sytuacji. Poszukując skutecznych rozwiązań, pozwalających przetrwać zastój gospodarczy często decydują się na udzielenie swoim pracownikom urlopu bezpłatnego.

Korzystając z tej możliwości należy pamiętać także o konsekwencjach urlopu bezpłatnego, związanych z ubezpieczeniem społecznym pracownika.

Zgodnie z art. 69 ust. 3 Ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, pracownik korzystający z urlopu bezpłatnego traci prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego po upływie 30 dni od dnia rozpoczęcia urlopu. Jednak po tym okresie uprawnienie to wygasa, co w efekcie pozbawia pracownika możliwości bezpłatnego korzystania z opieki zdrowotnej. W konsekwencji należy przyjąć, że pracodawca nie musi opłacać składek na ubezpieczenie społeczne za pracownika w czasie, gdy ten przebywa na urlopie bezpłatnym.

Należy jednak pamiętać o konieczności zgłoszenia faktu udzielenia takiego urlopu do ZUS w tzw. raporcie, na specjalnym druku.

Udzielenie pracownikowi urlopu bezpłatnego to jedno z wielu dostępnych rozwiązań, mogących pomóc pracodawcom w doraźnym zarządzaniu pracownikami i przedsiębiorstwem w dobie kryzysu związanego z zagrożeniem koronawirusem.

Daniel Bieszczad
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

Czy pracodawca może zwolnić pracownika z powodu pandemii koronawirusa?

Przyczyną, wskazaną jako powód wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony nie może być pandemia koronawirusa, czy aktualna sytuacja gospodarcza związana z koronawirusem.

Powodem wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony może być:

  • rzeczywiste,
  • konkretne

zdarzenie dotyczące danego pracownika, które uzasadnia rozwiązanie stosunku pracy.

Jakie uprawnienia przysługują pracownikowi, jeżeli pracodawca wypowie umowę o pracę nie wskazując przyczyny albo wskazując jako powód wypowiedzenia wyłącznie pandemię? 

Pracownikowi wówczas przysługuje odwołanie do sądu pracy w terminie 21 dni od dnia złożenia przez pracodawcę oświadczenia o wypowiedzeniu.

Aktualna sytuacja związana z pandemią koronawirusa z pewnością niekorzystnie wpłynie na rynek pracy. Jednym z problemów, z jakimi mogą spotkać się pracownicy jest wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę. Wówczas sytuacja pracownika będzie kształtowała się odmiennie, w zależności od okresu, na jaki umowa o pracę została zawarta.

Umowa o pracę zawarta na czas określony może zostać wypowiedziana przez pracodawcę na piśmie bez podania przyczyny. Z uwagi na pandemię COVID-19 należy spodziewać się także, że pracodawca, po upływie okresu zatrudnienia na czas określony, nie zawrze z pracownikiem nowej umowy, jeżeli pandemia ma negatywny wpływ na jego działalność, np. przychody firmy. I będzie to działanie zgodne z prawem.

Całkowicie odmiennie kształtuje się jednak sytuacja pracowników zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony. W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Należy zwrócić uwagę, że przyczyna, o której mowa musi być rzeczywista i konkretna, tzn.  musi wskazywać na konkretne zdarzenie lub zdarzenia, ewentualnie okoliczności, które – zdaniem pracodawcy – uzasadniają wypowiedzenie lub rozwiązanie bez wypowiedzenia.

Samo wskazanie w wypowiedzeniu umowy o pracę, jako przyczyny panującej aktualnie pandemii koronawirusa nie jest wystarczające. Pracodawca nie wypełni także obowiązku wskazania przyczyny wypowiedzenia, jeżeli ograniczy się do ogólnikowego stwierdzenia, że wypowiedzenie uzasadnione jest np. złą kondycją finansową firmy bądź aktualną sytuacją gospodarczą związaną z koronawirusem.

Sytuacja epidemiologiczna może jednak prowadzić do konieczności ograniczenia stanowisk pracy, a likwidacja stanowiska pracy może stanowić przyczynę wypowiedzenia. Należy jednak pamiętać, że pracodawca nie jest uprawniony do likwidacji stanowiska pracy w sposób dowolny i obowiązują go również w tym zakresie ograniczenia prawne.

Co najważniejsze, w  wypowiedzeniu musi znaleźć się powód rozwiązania stosunku pracy, bezpośrednio związany z koniecznością wypowiedzenia umowy konkretnemu pracownikowi, a nie odnoszący się do ogólnej sytuacji.

Niepodanie przyczyny lub niewłaściwe jej podanie stanowi naruszenie prawa i uprawnia pracownika do dochodzenia roszczeń, takich jak żądanie przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach, czy odszkodowanie. Rodzaj roszczenia zależy od konkretnej sytuacji.

W związku z powyższym, w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony, należy w sposób bardzo szczegółowy przeanalizować oświadczenie pracodawcy, pod kątem jego zgodności z prawem i zasadności odwołania się do sądu.

Należy także pamiętać, że termin  na wniesienie pozwu wynosi 21 dni i zaczyna biec od momentu doręczenia pracownikowi wypowiedzenia.

Daniel Bieszczad
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

Możliwość dochodzenia zwrotu kosztów wakacji odwołanych z powodu pandemii koronawirusa.

W przypadku odstąpienia od umowy zawartej  z biurem podróży lub jej rozwiązania ze względu na epidemię, podróżnemu przysługuje zwrot wpłaconych dotychczas z tytułu umowy kwot.

Czy biuro podróży może żądać dodatkowej odpłaty z uwagi na odstąpienie od umowy?

Jeżeli odstąpienie od umowy spowodowane jest panującą pandemią koronawirusa, biuro podróży nie jest uprawnione do żądania jakichkolwiek opłat z tytułu odstąpienia od umowy.

Czy podróżnemu przysługuje odszkodowanie? 

Podróżny może żądać wyłącznie zwrotu wpłat dokonanych z tytułu umowy, bez odszkodowania lub zadośćuczynienia w tym zakresie.

Wielu z nas planuje coroczne urlopy wakacyjne z dużym wyprzedzeniem, w związku z czym jeszcze przed pojawieniem się wirusa COVID-19 zawarliśmy umowy z biurem podróży, przedmiotem których były zagraniczne wyjazdy wakacyjne. Z powodu ogólnoświatowej pandemii koronawirusa podróżowanie stało się praktycznie niemożliwe.

Powstaje zatem pytanie, jakie uprawnienia przysługują podróżnemu, który z powodu pandemii odstąpi od umowy zawartej z biurem podróży?

Powyższą kwestię reguluje Ustawa  z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Zgodnie z regulacjami ustawowymi, a dokładnie art. 47 ust. 4 oraz ust. 5 pkt 2 ww. Ustawy podróżny może odstąpić od umowy o udział w imprezie turystycznej przed rozpoczęciem imprezy turystycznej bez ponoszenia opłaty za odstąpienie w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności występujących w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie, które mają znaczący wpływ na realizację imprezy turystycznej lub przewóz podróżnych do miejsca docelowego.

Organizator turystyki może rozwiązać umowę o udział w imprezie turystycznej i dokonać pełnego zwrotu podróżnemu wpłat dokonanych z tytułu imprezy turystycznej, bez dodatkowego odszkodowania lub zadośćuczynienia jeżeli  nie może zrealizować umowy z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności i powiadomił podróżnego o rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej niezwłocznie przed rozpoczęciem imprezy turystycznej.

Wprowadzony w państwie lub na terenie danego regionu, do którego mielibyśmy się udać stan epidemii wirusa COVID-19 pozwala uznać, że mamy do czynienia z nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami, stanowiącymi podstawę rezygnacji przez podróżnego z imprezy na podstawie przywołanych powyżej regulacji.

W takim przypadku podróżny jest uprawniony do żądania zwrotu wszystkich wpłat dokonanych z tytułu umowy.

Niezależnie jednak od regulacji ustawowych, w każdym przypadku należy w sposób bardzo staranny zapoznać się z treścią umowy, którą zawarliśmy z biurem podróży. Może ona bowiem przewidywać inne rozwiązania od tych, zawartych w ustawie.

Należy także zwrócić uwagę, że przywołane regulacje ustawowe nie mają zastosowania do pojedynczych usług turystycznych, takich jak np. rezerwacje hotelowe. W przypadku, w którym samodzielnie organizujemy wyjazd, rezerwując nocleg w hotelu, nasze uprawnienia do zwrotu kosztów będą uzależnione od treści umowy zawartej z podmiotem, prowadzącym hotel (w tym Ogólnych Warunków Umowy lub Regulaminu hotelu bądź portalu, za pośrednictwem którego dokonaliśmy rezerwacji).

Grzegorz Górecki, wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik, aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

Zwrot kosztów odwołanej rezerwacji biletu lotniczego z powodu pandemii.

W związku z odwołaniem lotu z powodu pandemii pasażerowi przysługuje:

  • zwrot ceny zakupionych biletów lub
  • zmiana planu podróży.

Do kogo należy skierować wezwanie do zwrotu ceny biletu? 

Prośbę o zwrot ceny zakupionego bilety należy skierować do  przewoźnika, u którego zakupiono bilet lotniczy.

Co powinno zawierać wezwanie do zwrotu ceny biletu? 

  • dane wzywającego (imię nazwisko i adres osoby ubiegającej się o zwrot),
  • dane innych pasażerów,
  • nazwę linii lotniczych,
  • numer lotu,
  • data rezerwacji,
  • lotnisko odlotu i przylotu,
  • numer rachunku bankowego, na który ma zostać zwrócona kwota tytułem zwrotu ceny biletów

oraz krótkie uzasadnienie, wskazujące na przyczynę odwołania lotu.

Ograniczenie międzynarodowych połączeń lotniczych z i do Polski do lotów tranzytowych oraz czarterowych z polskimi obywatelami wracającymi zza granicy skutkowało odwołaniem rezerwacji biletów lotniczych, co z pewnością pokrzyżowało plany urlopowe wielu z nas. Czy w takiej sytuacji pasażerom – klientom linii lotniczych przysługuje odszkodowanie za odwołany lot?

Zgodnie z rozporządzeniem EU 261/04, w przypadku zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych klientom nie przysługuje rekompensata. Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej aktualna sytuacja stanowi właśnie takie okoliczności “nadzwyczajne”, tzn. niezależne od linii lotniczej,  w związku z czym pasażer nie powoływać się na niektóre prawa i domagać się odszkodowania np. za odwołanie lotu w terminie krótszym niż dwa tygodnie od jego planowanej daty.

Nie znaczy to jednak, że pasażerowi pozbawieni są jakiejkolwiek ochrony prawnej. Pomimo pandemii Covid  – 19 obywatele Unii Europejskiej są chronieni zbiorem praw pasażerów i to niezależnie od środka transportu jakim podróżują. Przewoźnicy (a zatem także linie lotnicze) muszą zaoferować swoim klientom zwrot kosztów (zwrot ceny biletów) lub zmianę planu podróży, jeżeli ich lot został odwołany. 

Linie lotnicze proponują alternatywne formy rekompensaty, takie jak zamiana odwołanego przelotu na voucher bądź zmiana terminu podróży.

Jeśli pasażerowie zdecydują się, już po otwarciu przestrzeni powietrznej dla lotów komercyjnych na odwołanie podróży z własnej inicjatywy, zwrot kosztów biletu będzie zależał od jego rodzaju (czy był bezzwrotny, czy nie) oraz możliwości, jakie oferuje swoim klientom dany przewoźnik. Kwestia wszelkich zwrotów poniesionych przez pasażera kosztów zależna jest od treści Ogólnych Warunków Przewozu i Regulaminu danej linii lotniczej. 

Grzegorz Górecki
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

Czy pracownikowi należy się wynagrodzenie za okres niewykonywania pracy w związku z epidemią koronawirusa?

Jeżeli:

  • przeszkoda w wykonywaniu pracy nastąpiła z przyczyn leżących po stronie pracodawcy,
  • pracownik jest gotowy do wykonywania pracy,
  • przestój nie jest zawiniony przez pracownika

pracownikowi należy się wynagrodzenie za pracę wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania – 60% wynagrodzenia.

Zagrożenie spowodowane rozprzestrzeniającym się wirusem jest źródłem wielu problemów, zarówno przedsiębiorców, jak i pracowników. Z powodu epidemii wiele zakładów pracy ograniczyło swoją działalność, a niektóre z nich wręcz zaprzestało produkcji z powodu ogólnoświatowego przestoju gospodarczego.

Czy w takiej sytuacji pracownik ma prawo do wynagrodzenia?

Powyższą kwestię regulują przepisy prawa pracy. Pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania – 60% wynagrodzenia.

W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Wynagrodzenie przysługuje pracownikowi za czas niezawinionego przez niego przestoju. Jeżeli przestój nastąpił z winy pracownika, wynagrodzenie nie przysługuje. Należy jednak przyjąć, że konieczność zamknięcia zakładu pracy lub ograniczenia jego działalności w celu przeciwdziałania COVID-19 będzie przyczyną dotyczącą pracodawcy, chociaż przez niego niezawinioną.

Należy pamiętać, że pracownik – aby zachować prawo do wynagrodzenia – musi wyrażać gotować do podjęcia swoich obowiązków pracowniczych, np. pozostając w miejscu pracy lub oczekując na wezwanie pracodawcy w innym miejscu. Wówczas pracownik powinien aktywnie manifestować pozostawanie w stanie permanentnej (stałej) gotowości do natychmiastowego podjęcia i świadczenia pracy w uzgodnionym miejscu, czasie i rozmiarze pracy, co wymaga co najmniej systematycznego lub periodycznego powiadamiania pracodawcy o miejscu przebywania i sposobach wezwania pracownika do świadczenia pracy w formach dostatecznie informujących pracodawcę o stanie gotowości do pracy.

W związku z powyższym samo bierne oczekiwanie na wezwanie pracodawcy w okresie przedłużającego się przestoju może okazać się niewystarczające do uznania gotowości do pracy, w szczególności podczas przedłużającego się okresu tzw. przestoju. Pracownik przez cały ten okres musi być do dyspozycji pracodawcy.

Odmowa wypłaty wynagrodzenia za okres niewykonywania pracy z powodu pandemii, jeżeli pracownik wyrażał gotowość do jej świadczenia stanowi naruszenie prawa przez pracodawcę i przyznaje uprawnienie do dochodzenia zapłaty przed sądem pracy.

Daniel Bieszczad
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

Czy epidemia zwalnia członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie?

Zgodnie z przepisami Prawa Upadłościowego:

  • dłużnik obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości;
  • w przypadku, gdy dłużnikiem jest spółka z o. o. obowiązek ten ciąży na każdym członku zarządu;
  • brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie spowoduje, iż członkowie zarządu będą odpowiadać za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem osobistym.

Czy epidemia stanowi przyczynę wyłączającą powyższy obowiązek? 

Pandemia COVID – 19 nie stanowi przyczyny wyłączającej obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.

Gdzie należy dokonać złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości? 

Sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy właściwy ze względu na siedzibę spółki.

Kryzys gospodarczy, spowodowany ogólnoświatową pandemią COVID – 19 z pewnością doprowadzi lub już doprowadził do problemów z płynnością finansową wielu przedsiębiorstw. Na przedsiębiorców prawo nakłada obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie 30 dni od dnia zaistnienia stanu niewypłacalności. Brak złożenia wniosku w określonym terminie spowoduje, że wierzyciele spółki będą mogli dochodzić przed sądem zapłaty wymagalnych zobowiązań spółki bezpośrednio od członków zarządu z ich majątku osobistego.

Z dopełnienia powyższego obowiązku nie zwalnia aktualna sytuacja spowodowana ogłoszonym stanem epidemii. Również oczekiwanie przez przedsiębiorców na pomoc ze strony państwa w obliczu kryzysu gospodarczego nie wyłącza obowiązku odpowiedniego reagowania na zaistniałą sytuację w zarządzanym przedsiębiorstwie.

Oznacza to, że mimo pandemii koronawirusa członkowie zarządu, aby zwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki muszą w odpowiednim czasie złożyć do sądu upadłościowego wniosek o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa.

Kiedy Twoje przedsiębiorstwo stanie się niewypłacalne?

  • jeżeli utraci zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych,
  • gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

Pomimo nadzwyczajnej sytuacji, panującej aktualnie w naszym kraju, powyższe zasady nie uległy zmianie. W związku z dynamicznym rozwojem pandemii, ważne jest, aby na bieżąco monitorować sytuację finansową spółki. W przypadku jakichkolwiek problemów z płatnościami, należy rozważyć, czy stan finansów spółki nie uzasadnia złożenia wniosku o głoszenie przez sąd upadłości. Należy pamiętać,  że jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zostanie złożony za późno, tj. po upływie 30 – dniowego terminu od zaistnienia stanu niewypłacalności, członkowie zarządu będą odpowiadać solidarnie za zobowiązania spółki, ze swojego osobistego majątku.

Aby uniknąć konieczności regulowania zobowiązań spółki należy:

  • przeanalizować stan finansów spółki pod kątem jej niewypłacalności w rozumieniu Prawa Upadłościowego,
  • dokonać oceny, czy kondycja finansowa spółki uzasadnia złożenie wniosku o ogłoszenie jej upadłości,
  • przygotować niezbędne dokumenty do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości,
  • sporządzić stosowny wniosek do sądu upadłościowego.

Daniel Bieszczad
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

COVID-19. Tarcza antykryzysowa. Świadczenie postojowe dla przedsiębiorców.

Ustawa z dnia 31 marca 2020 r., zwana tarczą antykryzysową, w związku z kryzysem gospodarczym, spowodowanym pandemią koronawirusa, wprowadza katalog świadczeń dla przedsiębiorców.  Jednym z takich świadczeń jest tzw. świadczenie postojowe.

Komu przysługuje?

  • osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą lub
  • wykonującej umowę cywilnoprawną, tj.:
    1. agencyjną,
    2. zlecenia,
    3. inną umowę o świadczeniu usług, do której stosuje się przepisy o umowie zlecenia,
    4. o dzieło

pod warunkiem, że osoba ta nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu.

Jakie warunki trzeba spełnić, aby otrzymać świadczenie? 

Świadczenie postojowe przysługuje, gdy w następstwie wystąpienia COVID-19 doszło do przestoju w prowadzeniu działalności, odpowiednio przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą albo przez zleceniodawcę lub zamawiającego, z którymi została zawarta umowa cywilnoprawna.

Osobie prowadzącej działalność gospodarczą świadczenie przysługuje, jeżeli prowadziła działalność gospodarczą przed dniem 1 lutego 2020 r, i :

  • nie zawiesiła prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    • przychód z działalności w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe był o co najmniej 15% niższy od przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc i nie przekroczył 15 681 zł;
    • działalność gospodarcza została zarejestrowana przed 1 marca 2020 r.;
  • zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej po dniu 31 stycznia 2020 r. oraz

przychód z prowadzenia działalności gospodarczej uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, nie był wyższy od 15 681 zł.

Osobie wykonującej umowę cywilnoprawną świadczenie przysługuje jeżeli:

  • umowa została zawarta przed dniem 01 lutego 2020 r.,
  • przychód z umowy cywilnoprawnej uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, nie był wyższy niż 15 681 zł.

Jaka jest wysokość świadczenia? 

Świadczenie wynosi 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. 2 080 zł, chyba że:

  • wysokość przychodu z tytułu umów cywilnoprawnych w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wynosi mniej niż 50% minimalnego wynagrodzenia, tj. 1 300 zł – wtedy świadczenie odpowiada sumie tego przychodu,
  • osoba korzysta ze zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej i korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106). – wtedy świadczenie wynosi 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia, czyli 1 300 zł.

W przypadku zbiegu praw do więcej niż jednego świadczenia postojowego przysługuje tylko jedno.

Gdzie składać wniosek? 

Wniosek należy złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Osoba wykonująca umowę cywilnoprawną składa wniosek za pośrednictwem odpowiednio zleceniodawcy lub zamawiającego.

Co powinien zawierać wniosek?

  • dane osoby uprawnionej (imię i nazwisko, numer PESEL, a jeżeli nie nadano tego numeru, serię i numer dowodu osobistego lub numer paszportu);
  • numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru, numery PESEL i REGON;
  • adres do korespondencji w przypadku osób, wykonujących umowę cywilnoprawną;
  • nazwę skróconą płatnika składek w przypadku osób prowadzących działalność gospodarcza;
  • wskazanie rachunku płatniczego osoby uprawnionej prowadzonego w kraju lub wydanego w kraju instrumentu płatniczego;
  • dane odpowiednio zleceniodawcy albo zamawiającego za pośrednictwem którego składany jest wniosek: a) imię i nazwisko, nazwę skróconą, b) numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru – numery PESEL i REGON, c) adres do korespondencji;
  • oświadczenia osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą oraz odpowiednio zleceniodawcy lub zamawiającego potwierdzające spełnienie wymogów do otrzymania świadczenia oraz kopię umów cywilnoprawnych.

Jaki jest termin na złożenie wniosku? 

Wniosek składa się najpóźniej w terminie 3 miesięcy od miesiąca, w którym zostanie zniesiony ogłoszony stan epidemii.

W ostatnim czasie słyszeliśmy wiele o planowanych rozwiązaniach prawnych, które mają wspomóc przedsiębiorców w tym trudnym dla nich czasie.

Tzw. tarcza kryzysowa przewiduje szereg ulg i uprawnień, mających na celu odciążenie w czasie kryzysu: pracowników, przedsiębiorców oraz świadczących usługi w oparciu o umowy cywilnoprawne. Jednym z takich rozwiązań jest tzw. świadczenie postojowe. Pełni ono funkcję jednorazowego zasiłku. Świadczenie to nie będzie zatem podlegać opodatkowaniu z uwagi na jego socjalny charakter.

W sytuacji, w której przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, bądź świadczący usługi w oparciu o jedną z wymienionych w niniejszym artykule umów, z uwagi na pandemię COVID – 19 doświadczył przestoju w prowadzonej działalności lub wykonaniu umowy cywilnoprawnej, warto rozważyć możliwość skorzystania z proponowanego świadczenia.

Grzegorz Górecki
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki

Kategorie
aktualności

COVID-19. Tarcza antykryzysowa. Dofinansowanie pracodawców przyznane przez starostę.

W tarczy antykryzysowej przewidziano również możliwość dodatkowego dofinansowania przedsiębiorców – pracodawców poprzez zawarcie przez pracodawcę umowy z właściwym starostą o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników, w tym także osób świadczących usługi na postawie umowy zlecenie.

Komu przysługuje dofinansowanie ze starostwa?

Dofinansowanie od starosty przysługuje:

  • mikroprzedsiębiorcom, tj. zatrudniającym mniej niż 10 pracowników,
  • małym przedsiębiorcom, tj. zatrudniającym w co najmniej jednym z 2 ostatnich lat średniorocznie mniej niż 50  pracownikóworaz osiągającym roczny obrót netto nie przekraczający równowartości w złotych 10 mln euro lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych 2 lat nie przekraczający równowartości w złotych 10 mln euro,
  • średnim przedsiębiorcom, tj. zatrudniającym w co najmniej jednym z 2 ostatnich lat średniorocznie mniej niż 250 pracownikóworaz osiągającym roczny obrót netto  nie przekraczający równowartości w złotych 50 mln euro lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych 2 lat nie przekraczający równowartości w złotych 43 mln euro.

Jakie warunki trzeba spełnić, aby otrzymać dofinansowanie? 

Dofinansowanie przysługuje pracodawcom w przypadku spadku obrotów o co najmniej 30 % w ujęciu ilościowym lub wartościowym w okresie co najmniej dwóch miesięcy w bieżącym roku w porównaniu do dwóch analogicznych miesięcy w roku 2019 r.

Pracodawca, korzystający z dofinansowania ma obowiązek utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową przez okres dofinansowania oraz po zakończeniu dofinansowania, przez okres równy temu okresowi.

Jaka jest wysokość dofinansowania? 

Wysokość dofinansowania uzależniona jest od spadku obrotów i wynosi od 50 % w (w przypadku spadku obrotów o 30 %)  do 90 % (przy spadku o co najmniej 80 %) wynagrodzenia pracowników na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Gdzie składać wniosek? 

Wniosek o dofinansowanie należy złożyć do powiatowego urzędu pracy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia naboru przez powiatowego dyrektora urzędu pracy.

Co powinien zawierać wniosek?

Wniosek do powiatowego urzędu pracy właściwego powinien zawierać oświadczenie o:

  • wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych, w związku z COVID – 19, ze wskazaniem wysokości spadku;
  • braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy w rozumieniu Prawa upadłościowego;
  • niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;
  • posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy, małego albo średniego przedsiębiorcy;
  • zatrudnianiu pracowników objętych wnioskiem;
  • wysokości wynagrodzenia każdego z pracowników objętych wnioskiem i należnych od tego wynagrodzenia składek na ubezpieczenia społeczne;
  • numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie oszczędnościowo- -kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.

Dofinansowanie udzielone przez starostę na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorą stanowi kolejne z rozwiązań, mające na celu zmniejszenie kryzysu gospodarczego w wyniku pandemii koronawirusa.

Z uwagi na to, że zbliżający się globalny kryzys gospodarczy najbardziej odczują zapewne małe i średnie przedsiębiorstwa, wiele rozwiązań jest dedykowanych właśnie tym podmiotom. Jednym z nich jest dofinansowanie kosztów pracowniczych, obejmujących wynagrodzenia. Proponowane rozwiązanie może stanowić wymierną pomoc, odciążając w dużym stopniu pracodawcę od kosztów ponoszonych z tytułu wypłaty wynagrodzeń pracowników.

Grzegorz Górecki
wspólnik, adwokat

Magdalena Smędzik
aplikant adwokacki